Aqif Selimi, njeriu i 32 viteve burg në të gjitha burgjet e Shqipërisë

Prokurorët që i dhanë dënimin nga Bedri Spahiu deri tek Aranit Çela

Tregimet e burgut të Aqif Selimit u bënë më të dëgjuarit në TV Dardan, në vitin 2003, në Elbasan, ku jetoi e vdiq para një dite 85-vjeçari nga Peqini, njeri prej Mandelave të Shqipërisë. Brenda ndërgjegjes së këtij njeriu, ishte skalitur ideja e transmetimit për brezat e vuajtjes së njeriut nga diktatura për të njohur atë të keqe, e cila, nëse harrohet, rikthehet me format më monstruoze tipike që bëjnë regjimet fashiste dhe komuniste. Që në fillim do të thosha që nuk janë një e dy, por 32 vite burgu të kryera kokërr më kokërr gjatë 45 vjetëve të regjimit diktatorial enverist. Janë 32 vite burgimesh të një njeriu që u gjykua nga të gjithë prokurorët e përgjithshëm që nga Bedri Spahiu e deri tek Aranit Çela, për “të inspektuar” të gjitha burgjet e Shqipërisë nga kalaja e Gjirokastrës e deri në Spaç të Mirditës, që nga Qafa e Barit e deri në Ballsh, që nga Bulqiza e Burreli e deri në Tiranë. Një kalvar i tërë misteresh që fshihnin birucat e sigurimit të shtetit, në emër të një “shteti demokratik”, por që prodhoi vetëm diktaturë.

Pak nga jeta e Aqif Selamit

Lindi në Peqin, në vitin 1927, në një familje të mesme qytetare. Shquhej për një djalosh energjik dhe i pashëm.

Në moshën 16 vjeç bëhet pjesëtar i kohës e Luftës Antifashiste, por më shumë edhe si shoqërues i të mirënjohurit Mustafa Gjinishi, që, si peqinase, e donte dhe e mbante me vete. Vlerësimi që kishte Aqif Selimi për Mustafa Gjinishin ishte shumë i madh, sepse ai ka qenë njeriu që i dha edhe një lloj drejtimi mendimeve të Aqif Selimit. Tregimet për Mustafain, ai i kishte si një medaljon. Aqif Selimi është një nga dëshmitarët në ditën e fundit, kur Mustafa Gjinishin e vranë.

Pas çlirimit të vendit, për shkak të zhgënjimit të shpejtë që pati, Aqif Selimi do të piketohej si një njeri i rrezikshëm dhe jeta e tij do të merrte një drejtim me vuajtje nga vitet e burgimeve të gjata që pati deri në fund të viteve ‘80.

Ishte babai i dy fëmijëve, një djali dhe një vajze.

Për më tepër, dënimet e Aqif Selimit i ngjajnë filmave me ngjarjet e kobshme të komunistëve serbë me shqiptarët e Kosovës, për shkak të torturave dhe presioneve psikologjike dhe fizike, po aq sa edhe dënimeve të zgjatura me zhvendosjet në birucat famëkeqe që zbatoi Sigurimi i Shtetit sipas modeleve të UDB-së Jugosllave. Të vetmet vite në liri të pjesshme, por me survejime të mëdha, kanë qenë 1966-1974, koha kur edhe u martua dhe bëri dy fëmijët një pas një, si dëshmitarë të jetës së tij. Ai i gëzoi pjesërisht fëmijët, pas viteve të dënimit tjetër dhe në këto vitet e demokracisë.

Siç tregonte edhe vetë xha Aqifi, pas Luftës si ishte organizuar në forcat e ushtrisë si radiondërlidhës, për të cilin bëri edhe një kurs dhe një natë, pasi kishte parë një ëndërr sikur ishte takuar me një oficer anglez, ia tregon shokut të tij, i cili e denoncon dhe këtu, që nga viti 1946 fillon kalvari i vuajtjeve të tij. Dënohet me pushkatim. Arrin të arratiset, por përsëri kapet, se ngatërruan rrugën e nuk e kaluan dot kufirin. E dënojnë dhe e burgosin në kalanë e Gjirokastrës. Në rrëfimet e tij të drejtpërdrejta në ambientet dhe ish-qelitë e burgut, sytë e këtij njeriu lotonin ende nga vuajtja shpirtërore dhe dhimbja që ndjente si shqiptar i mirë, sepse ishte i brumosur me idetë, që pas çlirimit do të jetonim në liri dhe demokraci, por që, në fakt, jetoi në diktaturë si i gjithë kombi shqiptar.

Aqif Selimi mbahet mend nga miqtë e tij, si një nga njerëzit e fortë të burgjeve shqiptare që ruajti në kujtesë çdo gjë që lidhej me luftën dhe pasojat e burgimeve. Ka njohur shumë personalitete në burgjet e ndryshme dhe me ta ndjeu vetëm kënaqësinë e njeriut të etur për intelektualizëm, njësoj si të ishte me Mustafa Gjinishin që e donte si të shenjtë.

Në sentencat e tregimeve të tij mbaj mend të thoshte si kishte takuar në burgun e Gjirokastrës, Mazar Dinon nga Paramithia e Çamërisë, të cilën e kujtonte me një respekt të veçantë kur i porosite djemtë e rinj që të donin atdheun se fara e komunizmit që mbolli serbi në Shqipëri, edhe barin do ta thajë, pale njeriun do ta bëjë që të ndjejë veç vuajtje. Pikërisht ashtu ndodhi.

Një herë mbaj mend se si tregonte njeri nga ish të burgosurit e Kalasë së Gjirokastrës, kur Koçi Xoxe, ish-ministër i Brendshëm, thirri në zyrën e tij kryetarin e degës së Punëve të Brendshme të Tiranës, të cilin e urdhëroi që deri të nesërmen në darkën e një dite më pas kërkonte 300 të arrestuar. “Me çfarë akuze, shoku ministër, e pyet”. Përgjigjja ishte e shpejtë “Të krijohen” nuk kanë nevojë për komente, se flasin vetë faktet.

Në një rast tjetër, tregonte kur ishte në burgun e Tiranës, në vitin 1962 dhe vjen për inspektim ministri i Mbrojtjes, Beqir Balluku, dhe i pyeste një e nga një të gjithë të burgosurit se përse ishte dënuar njeri e përse ishte dënuar tjetri. Të gjithë i përgjigjeshin për këtë ose atë faj. Njeri nga të burgosurit nga Krraba e Tiranës, një burrë i gjatë e i fuqishëm, i përgjigjet “Mua më kanë dënuar kot, shoku ministër”. Ishte e papritur përgjigja për ministrin Balluku dhe ia kthen menjëherë “po ti duhesh pushkatuar ore, si ore dënuaka partia jonë kot?”. “Mund të mos dënojë, por meqë më pyete, të thashë”, ia preu malësori i Krrabës. Ndërsa ministri Balluku, me një lloj naiviteti, i përgjigjet: “Po përse ore nuk më dënon mua partia kot, por të dënon ty?”. Ndërkohë që edhe burri i Krrabës i përgjigjet qetësisht “Belqim s’të ka ardhur radha shoku ministër”. Ishte e fortë dhe me pasoja për të burgosurin se druri që ai hëngri, tregonte xha Aqifi, mezi e sollëm në vete për dy javë. Pas 13 vjetësh, kur në vitin 1975 Beqir balluku do të dënohej si armik dhe në një moment vajtën dhe e morën nga qelia për ta pushkatuar, ai u drejtohej kriminelëve “Çfarë bëni kështu oree, i thoni more shokur Enver, se mua po më dënojnë kot”. Paradoksale, por e vërtetë, ashtu ndodhi siç i tha i burgosuri i Krrabës.

I nderuar atdhetar

Para se xha Aqifi të bënte intervistat e tij në TV Dardan, më qershor 1998 i dërgonte një letër shoqatës “Vatra”, në SHBA, ku ndër të tjera i shkruante se “50 vjet më parë, isha i ri, i dëlirë, atdhetar, idealist, nacionalçlirimtar. Por komunistët aventurier, të pashpirt, të pabesë, antikombëtarë, më dënuan me vdekje. Zoti më shpëtoi jetën. Kalvarit të mundimeve në burgje dhe internime u bashkua me të mijëra atdhetarëve të tjerë. Paralelja autentike ndërmjet idealit, torturimit, mundimeve, flijimit sublim të mrekullisë së ringjalljes së Krishtit profet, me idealin torturimin, mundimeve, mrekullisë së mbijetesës sime në ferrin e vërtetë komunist, më jep bindje që është vullneti i shenjtë i Perëndisë mbijetesa ime dhe urdhri i shenjtë i saj të jetë dëshmitar i pakontestueshëm në akuzën mbarëkombëtare ndaj komunistëve për tradhti, krime lufte, gjenocid të pashembullt 50-vjeçar.

Jam ndë r të pakët dëshmitarë okularë të gjallë të krimeve monstruoze, intrigave, pusive ndaj personaliteteve të Luftës nacionalçlirimtare. Kam amanetin e të rënëve për liri dhe Shqipëri Etnike, shtet demokratik që të denoncoj emër për emër dhe kronologjikisht tradhtarët dhe xhelatët e tyre. Jam “memorial” i gjallë i qëndresës stoike në torturë fizike, në etje, në uri e mundime të qindra intelektualëve të shquar në burgjet katakombe enveriste.

I nderuar atdhetar, në emër të interesave të larta të kombit dhe atdheut në homazh të të rëndëve për komb e atdhe, në respekt të kalvarit të gjatë të mundimeve të mia 50-vjeçare, ju lutem më krijoni mundësinë për të ardhur në SHBA, në tempullin e lirisë, pranë “Vatrës” atdhetare të rilindësve të ndritur me qëllimin e shenjtë: t’i tregojmë botës shqiptare monstruozitetin 50-vjeçar komunisto-enverist, t’i japim sa nuk është vonë momentit të sotëm kursial shqiptar alarmin e rrezikut të madh të zhdukjes si komb e troje, sërish të tradhtuar prej të njëjtëve komunistë, sërish të sulmuar prej shovinistëve serbë grekë”.

Ishte qershor 1998, kur ky martir i gjallë i luftës dhe i burgimit komunist ndjente rrezikun e së keqes që i avitej shqiptarëve prej fqinjëve të tyre. Aqif Selimi nuk është ëmë, pro në mendjet dhe zemrat e shtresës së të persekutuarve, por edhe qytetarëve që e njohën dhe e dëgjuan Aqif Selimin në rrëfimet e tij të sinqerta si vetë ai.

 

Hyqmet ZANE

 

 

 

Comments are closed.